Verstikkend bureaucratisch geneuzel …..

De kogel is door de kerk. Ik, Nina, heb gisteren schriftelijk bericht gehad dat het CIZ mij met ingang van 1-1-2014 een ZZP LG 7 heeft toegekend. Dit houdt in dat ik van 49 uur zorg per week ben teruggevallen naar 23 tot 28 uur per week. Dat is dus ongeveer de helft van wat ik nu heb en dat is al niet genoeg om te verhuizen naar Leidschendam. Dus …. einde verhaal voor wat betreft verhuizen naar het nieuwe appartement wat ingericht en klaar is om te betrekken en ook kan ik niet meer thuis blijven wonen, omdat ik ook daar de zorg nu niet meer kan financieren. Ik ben 25 jaar oud, heb een zwaar lichamelijke beperking, volg een HBO studie, werk, leef, geniet, wil verder met mijn leven, maar de bureaucratie verwijst me door naar een verpleeghuis alwaar ze me ook niet kunnen helpen. Even afgezien van het feit dat ik helemaal niet naar een verpleeghuis wil!

Wat doe ik met mijn personeel? Stuur ik die de laan uit? Terwijl ik ze nu en straks hard nodig heb. Mijn budget voor deze week is al op, want dat krijg je als je een indicatie met terugwerkende kracht halveert. “Lieve Pa, ik hoop dat je een sterke rug en stalen zenuwen hebt, want je moet ongevraagd weer aan de bak. De bureaucratie in Nederland laat ons geen keuze, sorry ….”

Gistermiddag heb ik de desbetreffende leidinggevende van het CIZ te Rijswijk gesproken en gevraagd om een gesprek. Er moet een oplossing te vinden zijn voor deze situatie. We weten dat er een betere oplossing in het vooruitzicht ligt (het persoonlijk assistentiebudget) zonder dat er een traject van bezwaar opgestart hoeft te worden. Ze was echter onvermurwbaar. Haar reactie op mijn relaas dat ik nu zelfs niet meer thuis kan blijven wonen was ronduit verpletterend …. “met dit ZZP kan je prima in een verpleeghuis gaan wonen”. Bedankt voor deze verhelderende en motiverende mededeling!

Beste CIZ, misschien moet u eerst eens aan al uw personeel het begrip “participatie” uitleggen alvorens uw personeel los te laten in het speelveld. Ze begrijpen er werkelijk waar helemaal niets van en ik voel me gebruikt als een boksbal! Hebben jullie dan niet geluisterd toen de staatssecretaris zei dat iedereen de zorg krijgt waar hij/zij recht op heeft, dat niemand hoeft te verhuizen en mantelzorg geen vervanging mag worden van echte (in dit geval verpleegkundige) zorg?

Desalniettemin krabbelt dit tuimelaartje weer overeind en start de procedure rondom bezwaar en de aanvraag voor een voorlopige voorziening. Mijn appartement is klaar, ik kan verhuizen en uiteindelijk zal dit ook gebeuren! De vertraging en de onnodige kosten neem ik maar op de koop toe….. Ergens in de toekomst zal ik al zittende op mijn nieuwe terras mijmerend terugdenken aan deze Kafkaiaanse story en denken “it´s part of the deal” wanneer je een zware beperking hebt …

Prettig weekend!