Verhuizen voor passende zorg

In navolging van ons eerste zomerblog over de moeilijkheden om aan een aangepaste woning te komen, volgt nu de situatie voor mensen die willen verhuizen uit een ADL clusterwoning. Persoonlijke Assistentie (PA) en ADL assistentie gaan niet samen, dit is wettelijk zo geregeld in de subsidieregeling die de ADL assistentie financiert. Om gebruik te kunnen maken van PA moet je dus verhuizen. Wanneer u ons eerste blog gelezen hebt voelt u waarschijnlijk wel aan waar de schoen wringt. Juist, er zijn vrijwel geen adequaat aangepaste woningen voor de beoogde doelgroep.

ADL clusterwoningen (zoals van zorgaanbieder Stichting Fokus) zijn woningen waar zorg en woning onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn: een zogenoemde koppeling van wonen en zorg. In de woning, die wordt gehuurd van de woningcorporatie, mag door de cliënt voor de persoonlijke verzorging en een aantal verpleegkundige handeling alleen gebruik worden gemaakt van de gekoppelde zorgaanbieder. De woningen zijn bestemd voor mensen met een lichamelijke beperking die in en rondom hun woning meer dan vijf uur ADL assistentie per week nodig hebben. De ADL assistentie bestaat uit persoonlijke verzorging, beperkte verpleegkundige handelingen en hand- en spandiensten (bijvoorbeeld de post open maken). De projecten liggen verspreid door het land. Vanuit een unit is de zorg op afroep beschikbaar. Mensen kunnen dus zelf bepalen wanneer zij zorg willen afnemen. De cliënt kan ook gebruik maken van een alarm in geval van nood zoals bijvoorbeeld bij vallen. De alarmresponstijd, de tijd van reageren op een noodoproep, is drie tot vijf minuten. Voor veel mensen met een lichamelijke beperking is deze vorm van zorg een uitstekende oplossing.

Er zijn echter ook mensen die zich niet meer thuis voelen in deze vorm van wonen met zorg en ondersteuning. Er is daarnaast ook een kleine groep mensen die niet veilig kan wonen met ADL assistentie, omdat zij in geval van nood minder dan vijf minuten zonder zorg kunnen. U kunt hierbij denken aan ademhalingsondersteuning waarbij iemand bijvoorbeeld maar één minuut zonder beademing kan en anders komt te overlijden. Deze mensen moeten dus verhuizen uit hun huidige woning om passende zorg te kunnen afnemen. Hier starten de problemen. Hoe kom je aan een woning waarin je veilig kan wonen en zorg kan afnemen?

Helaas is er een tekort aan adequaat aangepaste woningen voor de doelgroep. Hoe bovengenoemde doelgroep verder moet is dus een grote vraag. Er wordt op allerlei manieren gesleuteld aan de zorg, we moeten van systemen naar mensen. Echter, bovengenoemde doelgroep zit door een tekort aan woningen gevangen in het systeem. Op individueel vlak zijn er diverse cliënten die naarstig op zoek zijn naar andere woonruimte, maar zij lopen vast in de systemen van de Zvw, Wmo, Wlz en de koppeling wonen en zorg bij ADL  assistentie. Het is een vrij technisch verhaal maar het één sluit het ander uit en je kan dus niets voordat je verhuisd bent. Verhuizen lukt echter moeizaam tot niet door het tekort aan woningen.

Als je woont in een woning waar de zorg niet meer past bij je zorgvraag en je leven moet het niet over systemen gaan, maar over mensen. Mensen die wonen in een woning waar de zorg in geval van nood kan worden geleverd in drie tot vijf minuten, terwijl het levensbedreigend wordt na één minuut is echt geen vorm van passende zorg.

Met vriendelijke groet,

De Rode Bril