Langer zelfstandig wonen, graag! Maar waar?

Beste lezer,

Het is alweer enige tijd geleden sinds er een blog verschenen is op deze site. Sindsdien is er veel gebeurd op het gebied van wonen en zorg. Al enige tijd is Persoonlijke Assistentie (PA) onderdeel van wet en regelgeving en heeft de Tweede Kamer besloten tot het scheiden van wonen en zorg. Dit houdt in dat de financiering van je zorg via de Wet Langdurige Zorg of de Zorgverzekeringswet loopt. De woning zelf huur je vanuit eigen financiële middelen. Je bent op deze wijze niet meer verplicht om zorg af te nemen van een aanbieder die gekoppeld is aan je woning, zoals voorheen wel het geval was.

Het beleid van de Overheid is dat mensen die zorgafhankelijk zijn langer thuis moeten blijven wonen. Dit is natuurlijk een prima streven, maar dit maakt wel dat er buiten passende zorg ook adequate (veelal aangepaste) woonruimte beschikbaar moet zijn. De praktijk wijst uit dat hier een groot tekort aan is. Voor de doelgroep van PA is het woningentekort een groot probleem. Om voor PA in aanmerking te komen dien je te beschikken over zelfstandige woonruimte, maar dit blijkt voor velen een onneembare horde. Gezien de aard van de handicaps van de doelgroep is specifiek aangepaste woonruimte noodzakelijk. Woonruimte waarbinnen je de zorg kunt ontvangen die voor jou specifieke situatie noodzakelijk is. Bij beademingszorg is ruimte namelijk wel belangrijk om de zorg veilig en verantwoord te kunnen krijgen. Er moet voldoende ruimte zijn om naast de persoonlijke verzorging  ook de beademingsmachine een plaats te geven en de beademingsmachine te kunnen bedienen.

Ondanks dat er door o.a. de Werkgroep De Rode Bril aandacht is gevraagd voor deze problematiek, is het nog niet tot concrete stappen gekomen om het probleem op te lossen. Lokaal zijn er ook belangenorganisaties en lokale platforms met Dit probleem materie bezig, maar oplossingen zijn moeilijk. In de praktijk zijn er meerdere aspirant gebruikers  die vooralsnog geen gebruik kunnen maken van PA, door dit tekort aan rolstoeltoegankelijke woningen. Oplossingen zijn niet moeilijk, maar vragen inzet en de wil om actie te ondernemen. De betrokken ministeries kunnen afspraken maken over woningen voor de doelgroep mensen met een lichamelijke beperking.  Dit zou ook passen in de geest van het VN verdrag. Nu hebben mensen met een lichamelijke beperking echt niet dezelfde keuzes in wonen als mensen zonder een lichamelijke beperking. Naast de landelijk politiek is ook de vraag aan de lokale politiek en verhuurders om zich in te zetten en afspraken te maken.

Een werkgroep waarin vertegenwoordigers van ministeries van VWS en BZK, een aantal gemeenten die met de problematiek te  maken hebben zoals Arnhem en Leiden, de VNG, de verhuurders in de genoemde gemeenten en AEDES kan een goed begin zijn van een stimulans voor een goed beleid voor de doelgroep. We begrijpen ook wel dat er kosten gemoeid gaan als deze mensen willen verhuizen, maar het kost nu ook geld en het zorgt voor gevaarlijke situaties. De vraag was om zo lang mogelijk zelfstandig te blijven. Deel te zijn van de samenleving vraagt wel goede woonruimte. Dat het niet direct in de systemen past begrijpen we, maar de decentralisatie zou gaan over mensen en niet over systemen.

Onze oproep is dan ook het maken van een werkgroep van belangenorganisaties en organisaties die beleidsmatig en vanuit hun eigen functie betrokken zijn. Gebruik de early adopters van PA en andere initiatieven als praktijk testcase. Wat kunnen alle betrokken partijen bijdragen om te zorgen voor passende woonruimte voor de doelgroep zodat zij veilig kunnen wonen en leven en volop kunnen participeren in de maatschappij?

Bij voorbaat dank!

Werkgroep De Rode Bril